Na terenie szkóŁ rejonowych odbędą się spotkania pracowników poradni z rodzicami dzieci z rocznika 2003 na temat gotowości szkolnej

Działania 7.2 Przeciwdziałanie wykluczeniu i wzmocnienie sektora ekonomii społecznej

Poddziałania 7.2.1 Aktywizacja zawodowa i społeczna osób zagrożonych wykluczeniem społecznym

PORADNICTWO PSYCHOLOGICZNE, PSYCHOPEDAGOGICZNE I ZAWODOWE WSPARCIEM DLA OSÓB ZAGROŻONYCH WYKLUCZENIEM SPOŁECZNYM

których celem jest udzielenie pomocy w rozwiązywaniu problemów stojących na drodze do integracji społecznej i zawodowej młodzieży oraz wspieranie w podnoszeniu kompetencji wychowawczych jej otoczenia.

Zapraszamy rodziców, nauczycieli i uczniów do Punktu Konsultacyjnego, który rozpoczął działalność w Szkole Podstawowej Nr 23 w Gdańsku-Oliwie ul Opacka 7

14,30 – 18,30 i piątek w godzinach 14,00 – 18,00 oraz w poniedziałki - 17 listopada i 01 grudnia
w godzinach 14,00 – 18,00

Szkoła dla Rodziców i Wychowawców to program spotkań dla każdego, kto szuka sposobu na nawiązanie głębszych i cieplejszych relacji z dziećmi lub wychowankami.

Szkoła dla Rodziców i Wychowawców uczy nie tyle „metod” co budowania relacji w duchu podmiotowości
i dialogu.

Część II – Wspieranie procesu budowania wzajemnych (opartych na więzi i szacunku) relacji między dziećmi:

Program realizowany jest w Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej Nr 1 w Gdańsku – Wrzeszczu, ul: Obywatelska 1. Każda część obejmuje 10 cotygodniowych spotkań. Zapisy telefon: 0 58 341 87 58 .

-porady logopedyczne (po uprzednim, telefonicznym uzgodnieniu
godziny spotkania)

Oferujemy pomoc dla dzieci, młodzieży i rodziców oraz wsparcie w rozwiązywaniu problemów szkolnych, wychowawczych
i rodzinnych

Trzeciego września 2008 roku minęło 50 lat od powołania placówki w Gdańsku, z której bezpośrednio wywodzi się nasza Poradnia. Zamierzamy uczcić ten fakt organizując obchody jubileuszowe 17 października 2008 roku. To będzie dobry moment do powrotu do historii, podsumowania naszych osiągnięć
i zaprezentowania planów na przyszłość.

Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna Nr 1 wywodzi się bezpośrednio z placówki powołanej na podstawie zarządzenia Ministra Oświaty z dnia 22.03.1958r jako Poradnia Społeczno–Wychowawcza dla spraw Dzieci i Młodzieży Towarzystwa Przyjaciół Dzieci w Gdańsku. Była to trzecia z kolei poradnia zorganizowana w Polsce. Jej pierwsza siedziba mieściła się we Wrzeszczu przy Jaśkowej Dolinie 4

Pierwsze zebranie nowo zaangażowanych pracowników odbyło się 3 września 1958 roku. Organizatorem i kierownikiem placówki została p. Leokadia Kwiatkowska. Ogółem zatrudnionych było 8 osób, w tym 1 psycholog
i 4 pedagogów. Naczelnym zadaniem powstającej poradni była pomoc dziecku, rodzicom i szkole w pokonywaniu trudności szkolnych i wychowawczych.

Przy Poradni zorganizowano także świetlicę obserwacyjno-terapeutyczną, do której kierowano dzieci mające trudności w nauce oraz sprawiające kłopoty wychowawcze. W ramach pracy terapeutycznej prowadzono zajęcia mające na celu m.in. podnoszenie poziomu rozwoju umysłowego i budzenie zainteresowań uczestników zajęć. Została nawiązana współpraca z pobliskimi szkołami podstawowymi skąd trafiały dzieci na terapię.

W styczniu 1959 roku dla dzieci uczęszczających do świetlicy terapeutycznej zorganizowano pierwszą zabawę noworoczną. W tym samym czasie w Poradni został zatrudniony lekarz pediatra.

W lutym.1961 roku przy Poradni rozpoczęło działalność ognisko przedszkolne dla sześciolatków,
w którym prowadzono zajęcia zgodne z programem obowiązującym w przedszkolu, łącznie z nauką języka.

Poradnia Społeczno – Wychowawcza nawiązywała kontakty z zakładami pracy zatrudniającymi głównie kobiety (m.in. Gdańskie Zakłady Przemysłu Dziewiarskiego, Fabryka Wyrobów Cukierniczych „Bałtyk”). Pracownicy Poradni odwiedzali je i wygłaszali prelekcje na tematy związane z wychowaniem dziecka
i przygotowaniem do nauki.

Wiosną 1963 roku w 15 gdańskich szkołach zaczęto stosować przy zapisach dzieci do klas pierwszych ankietę opracowaną przez Poradnię. Pozwalało to na bliższe poznanie dziecka, jego możliwości oraz ewentualnych braków i wad rozwojowych. Wcześniej Poradnia przeprowadziła szkolenie nauczycieli prowadzących zapisy. Rodzice zapisywanych dzieci otrzymywali informacje co do dalszej pracy i postępowania
z dzieckiem i w razie konieczności skierowanie do lekarzy specjalistów. Analiza zebranego materiału uzyskanego w wyniku stosowania ankiet pozwoliła na sformułowanie postulatów o utworzenie grup wyrównawczych w klasach pierwszych, przeszkolenie nauczycieli klas pierwszych w zakresie umiejętności usuwania nieskomplikowanych wad wymowy (pierwszy dwumiesięczny kurs dla nauczycieli rozpoczął się w Poradni już w październiku 1963 roku
i w następnych latach były prowadzone systematycznie kolejne edycje). Trzecim postulatem było skierowanie,
w porozumieniu z Higieną Szkolną, stażystów lub studentów ostatniego roku Akademii Medycznej do badań dzieci z odchyleniami rozwojowymi. Ankietowy system zapisów pozwalał zorientować się w stopniu przygotowania dzieci do nauki i pomóc dzieciom słabszym fizycznie i umysłowo w lepszym starcie szkolnym. Można było wykryć wiele wad rozwojowych i zapobiec ich pogłębianiu i drugoroczności. Dzieci, które wykazywały się brakami w dojrzałości szkolnej, otrzymywały skierowanie do grupy wyrównawczej, a ich postępy były kontrolowane po kilku miesiącach. Praca w grupie pozwalała na zniwelowanie braków i wyrównanie poziomu uczniów do poziomu ich rówieśników w pozostałych klasach pierwszych.

W owym czasie częsta i ścisła była współpraca kierownictwa Poradni z prasą Wybrzeża, która popularyzowała zamierzenia i osiągnięcia placówki. Wyrazem uznania dla poczynań Poradni był prezent od Zakładów Radiowych w postaci aparatu radiowego.

W 1963 roku odbyły się uroczystości związane z pięcioleciem Poradni TPD. Udział w nich wzięli przedstawiciele Kuratorium, Wydziału Zdrowia, prezesi oddziałów TPD. Referat programowy wygłosiła doc. dr
R. Miller.

W marcu 1964 roku dzieci ze wszystkich szkół gdańskich zapisywane do klas pierwszych zostały objęte badaniami opracowanymi przez Poradnię. Poradnia proponowała też szkołom nowe metody nauki. I tak w Szkole Podstawowej Nr 39.wprowadzono System Morozowa (kolorowe klocki) jako pomoc do nauki matematyki.

Uzupełnieniem profilaktycznej funkcji Poradni było opracowanie w 1965 roku „Karty ucznia” dla dzieci rozpoczynających naukę, która została wprowadzona we wszystkich gdańskich i sopockich szkołach.

4 czerwca 1965 roku Minister Oświaty wydal zarządzenie włączające dotychczasowe poradnie społeczno - wychowawcze TPD do sieci Kuratorium. Nastąpiła także zmiana nazwy na Poradnię Wychowawczo-Zawodową.

We wrześniu 1966 roku zmieniony został profil działalności poradni. Oprócz zadań związanych z selekcją
i wychowaniem zajęto się preorientacją zawodową mającą na celu przygotowanie uczniów do wyboru zawodu.
W listopadzie 1966 roku Poradnia zorganizowana pierwszą Konferencję dla nauczycieli klas VIII na tematy związane z wyborem przez uczniów zawodu oraz określeniem ich przydatności zawodowej. Referaty wygłosili pracownicy Poradni, Kuratorium i Wydziału Zatrudnienia. Pracownicy Poradni - psycholog dr Jan Szwarc przedstawił profil osobowości ucznia, lekarz dr Wanda Waligóra omówiła schorzenia u młodzieży
i przeciwwskazania do wyboru zawodu, dyrektor Leokadia Kwiatkowska przedstawiła konspekt pogadanki
o wyborze zawodu, bibliografię, wykaz filmów. Przedstawiciel Wydziału Zatrudnienia zobowiązał się do współpracy ze szkołami podstawowymi i umożliwienia zwiedzania zakładów pracy przez uczniów kończących naukę.

W październiku 1967 roku na drugiej Konferencji dla wychowawców klas VIII przedstawiono projekt ankiety dla uczniów i rodziców, omówiono kalendarz zajęć zawodoznawczych mających rozwijać zainteresowania i zamiłowania uczniów. Poruszono także potrzebę zorganizowania dni otwartych w technikach
i szkołach zawodowych dla uczniów klas VIII, zwrócono uwagę na potrzebę współpracy nauczycieli z lekarzem szkolnym, w celu poprzedzenia obserwacjami uczniów badań przydatności fizycznej.

W 1966 roku Poradnia nawiązała kontakt z Polskim Radiem – audycje były nagrywane w studio i na terenie placówki.

W 1969 roku kierownictwo placówki objął mgr Paweł Szefka i pozostał na tym stanowisku do 1972 roku.
W tym okresie zostały opracowane nowe formularze ułatwiające organizację pracy, wspólnie z Okręgową Poradnią Wychowawczo-Zawodową opracowano skrypt dla potrzeb preorientacji zawodowej, prowadzono systematyczne badania uczniów klas II szkół podstawowych w celu wczesnego wykrywania opóźnień rozwojowych i właściwego ukierunkowania dalszego kształcenia w klasach wyrównawczych lub szkołach specjalnych. Na podstawie własnych opracowań Poradnia wystąpiła do Wydziału Oświaty z wnioskiem
o zwiększenie ilości placówek specjalnych. Równocześnie mgr Paweł Szefka zabiegał o utworzenie kolejnych poradni dzielnicowych na Stogach i Przymorzu. Siedziba placówki została poddana generalnemu remontowi, dzięki czemu zyskano trzy nowe gabinety do badań. W tym czasie zatrudnionych w Poradni było już 10 pracowników pedagogicznych.

Nowe zmiany w Poradni przyniósł rok 1972. Po raz pierwszy mianowanym dyrektorem Poradni została mgr Maria Marcinowska, która pozostawała na tym stanowisku do 1976r. W tym czasie w Poradni powstał zespół reedukacyjny z zakresu dysgrafii i dysleksji, nawiązano współpracę z przedszkolami specjalnymi i Szkołą Życia, zorganizowano pracownię logopedyczną, doprowadzono do powstania zespołów wyrównawczych w kolejnych szkołach w oparciu o wyniki badan testem pedagogicznym Matuszczyka. Jesienią 1972 roku Poradnia gościła znanego psychologa z USA prof. S.P. Younga, którego ze specyfiką pracy Poradni zapoznała p.Teresa Król
z Uniwersytetu Gdańskiego.

W 1975r. usamodzielniły się filie Poradni na Przymorzu i Stogach. W ich organizacji wydatnie pomagała dyrektor M. Marcinowska. Poradnia Nr 1 przy Jaśkowej Dolinie objęła swoją pomocą szkoły z obszaru Wrzeszcza, Oliwy i Zaspy, w których uczyło się ok. 16 tys. uczniów.

Praca Poradni nadal obejmowała poradnictwo zawodowe, badania dojrzałości szkolnej, prowadzenie badan psychologicznych i pedagogicznych, wykrywanie zaburzeń rozwojowych i kwalifikowanie uczniów do odpowiednich form kształcenia. Osoby badające ściśle współpracowały z organizacjami społecznymi takimi jak TPD, PCK, czy Radami Osiedla, gdy zaszła konieczność oddziaływania środowiska, udzielały porad rodzicom
i nauczycielom dzieci wymagających pomocy – nie wszystkie bowiem dzieci pozostające pod opieką poradni wymagały skierowania do szkól specjalnych.

Coraz większym zainteresowaniem cieszyły się porady zawodowe dla uczniów kończących szkoły podstawowe, gdyż tylko nieliczni z nich mieli skonkretyzowane plany zawodowe, poparte uzdolnieniami. Pracownicy Poradni udzielali porad, prowadzili badania, pomagali w podjęciu decyzji. Prowadzone były cykliczne spotkania z młodzieżą, projekcje filmów zawodoznawczych.

W sierpniu 1976 roku stanowisko dyrektora Poradni objęła mgr Teresa Czech (po wyjeździe p. Marii Marcinowskiej do pracy w Centrum Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej w Warszawie) i pozostawała na tym stanowisku do 1980 roku. Poradnia w dalszym ciągu uczestniczyła w przedsięwzięciach związanych
z preorientacją zawodową, włączyła się w organizację Dni Techniki, współpracowała z Wydziałem Zatrudnienia.

Opieką psychopedagogiczną objęte zostały wszystkie dzieci sześcioletnie z rejonowych szkół
i przedszkoli. Zostało zorganizowane szkolenie dla nauczycieli nt. dysleksji mające na celu poszerzenie ich wiedzy w zakresie rozpoznawania u dzieci deficytów rozwojowych, udzielania im pomocy i objęcia pracą wyrównawczą.

Jesienią 1977roku Poradnia otrzymała na swoją siedzibę samodzielny budynek po Szkole Życia, przy ulicy Obywatelskiej 1 we Wrzeszczu. Budynek wymagał wielu prac adaptacyjnych i przystosowania do specyfiki pracy poradni.

Kolejnym dyrektorem Poradni we wrześniu 1980 roku został mgr Mieczysław Kocięcki i pozostał na tym stanowisku do chwili przejścia na emeryturę w 1983r. Dyrektor Kocięcki doprowadził do wykwaterowania
z budynku placówki JOFK, dzięki czemu Poradnia zyskała dodatkowe pomieszczenia dla swoich pracowników.

Na terenie Poradni powstał Punkt Konsultacyjny Poradnictwa Zawodowego dla rodziców i uczniów. Psycholodzy i pedagodzy prowadzili praktyki studenckie dla Uniwersytetu Gdańskiego. Istniała współpraca
z Poradnią Przemysłową, Izbą Rzemieślniczą, Poradnią Nerwic, Rodzinnym Domem Dziecka, sądem i innymi instytucjami działającymi na rzecz dzieci i młodzieży.

W lutym 1984r. stanowisko dyrektora Poradni objęła mgr Wiesława Czerepak, a Jej następczynią została w 1987 roku mgr Elżbieta Budziwojska. W tym czasie w Poradni powstał zespól socjoterapii dla dzieci
z zaburzeniami emocjonalnymi, równocześnie prowadzona była terapia rodzin dzieci uczęszczających na zajęcia. Opieką zostały też objęte dzieci wybitnie zdolne, nawiązano współpracę z organizatorami Odysei Umysłu, rozpoczęto treningi myślenia twórczego. Została podjęta współpraca z Polskim Towarzystwem Logopedycznym, co pozwoliło słuchaczom studium na odbywanie praktyk w Poradni. W dalszym ciągu w Poradni działał punkt konsultacyjny z zakresu preorientacji zawodowej i zespól reedukacyjny.

W roku 1993 decyzją Kuratora Oświaty w Gdańsku z dnia 14 września na podstawie rozporządzenia MEN (Dz.U. Nr 67) .uległa zmianie nazwa poradni na Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna Nr 1.

W 1997 roku nastąpiła kolejna zmiana na stanowisku dyrektora. Po raz pierwszy została nim jedna z osób zatrudnionych w Poradni, która wygrała konkurs na to stanowisko – mgr Elżbieta Boroszewska.

W 1998r. Poradnia podjęła inicjatywę przeprowadzenia badan sondażowych w rejonowych szkołach
i przedszkolach, mających na celu wykrywanie deficytów rozwojowych utrudniających naukę czytania i pisania
u dzieci sześcioletnich. Przez kolejnych 9 lat badaniami objętych zostało ok. 4000 dzieci. Uczniowie z deficytami zyskali szansę dodatkowej pomocy od pierwszych dni nauki w szkole, a rodzice i nauczyciele wskazówki do pracy z dziećmi.

W 1999 roku wszyscy pracownicy zostali przeszkoleni przez Centrum Metodyczne Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej w Warszawie, dzięki czemu w Poradni powstała „Szkoła dla Rodziców”. Kolejka rodziców oczekujących na kolejne edycje zajęć ciągle wydłużała się, „szkoła” zyskała rozgłos i bardzo pochlebne opinie. Na jej temat ukazywały się artykuły w prasie lokalnej i ogólnokrajowej. Co roku zajęcia kończyło kilka grup rodziców, w ciągu kilku lat ukończyło „szkołę” setki osób.

Na podstawie rozporządzenia MENIS Nr 46 z dnia 11.12.2002 roku priorytetami działalności stała się praca profilaktyczna i doradcza ukierunkowana na wspieranie naturalnego rozwoju dzieci i młodzieży, pogłębianie umiejętności wychowawczych rodziców, nauczycieli i innych osób uczestniczących w procesie wychowania
i edukacji, a także promowanie zdrowego stylu życia. Klientami Poradni były osoby, które potrzebowały pomocy
w zakresie diagnozy, konsultacji, terapii, doradztwa, psychoedukacji i informacji.

W 2003 roku dwie pracownice Poradni zostały zaproszone przez Radio Gdańsk do prowadzenia cyklu audycji i udzielania na antenie porad wychowawczych. Audycje miały wspólny tytuł „Pytania do eksperta”.

Poradnia nawiązała kontakt i współpracę z wieloma instytucjami – Sądem, Caritasem, Centrum Interwencji Kryzysowej, MOPS, Urzędem Pracy (warsztaty dla bezrobotnych), Kurią Biskupią (warsztaty dla stypendystów „Dzieło Trzeciego Tysiąclecia”).

W Poradni prowadzono wiele zajęć m.in. terapię pedagogiczną indywidualną i grupową dla uczniów mających problemy z pisaniem i czytaniem, terapię logopedyczną, terapię jąkania, zajęcia dla uczniów ze specyficznymi trudnościami w nauce matematyki, zajęcia dla uczniów zdolnych, terapię moczenia nocnego, terapię dla dzieci z nieharmonijnym rozwojem i problemami emocjonalnymi.

Pracownicy byli autorami podręczników, testów, programów, nieustannie szkolili się i awansowali. W tym czasie w Poradni zatrudnionych było 18 psychologów i pedagogów, 3 logopedów i 2 lekarzy.

W 2007 roku mgr Elżbieta Boroszewska po dziesięciu latach kierowania placówką, przeszła na emeryturę, a mgr Anna Olczak, wieloletni psycholog Poradni wygrała konkurs na stanowisko dyrektora i historia toczy się dalej…

WARSZTATY PSYCHOEDUKACYJNE DLA NAUCZYCIELI UCZĄCYCH DZIECI
Z OBJAWAMI NADPOBUDLIWOŚCI PSYCHORUCHOWEJ

Ø Specyfika dziecka z ADHD, zachowaniami opozycyjno-buntowniczymi oraz zaburzeniami zachowania

Ø Strategie radzenia sobie w klasie z objawami nadruchliwości, impulsywności
i zaburzeniami uwagi

Zajęcia odbywać się będą co dwa tygodnie w poniedziałki w godz. 12.30 -14.00

Chętnych nauczycieli prosimy o kontakt telefoniczny z Poradnią najpóźniej do końca października 2007 roku

Terapię indywidualną prowadzoną w nurcie Terapii Krótkoterminowej Skoncentrowanej na Rozwiązaniu SFA z elementami ustawień systemowych i terapii Gestalt dla młodzieży, rodziców, rodziców z dziećmi.

Zapraszamy nauczycieli, którzy w grupie profesjonalistów chcą doskonalić swoje umiejętności wychowawcze, znaleźć skuteczne sposoby radzenia sobie z trudnymi sytuacjami związanymi z wykonywaniem zawodu.

Zajęcia warsztatowe dla nauczycieli . Nowa propozycja - warsztaty dotyczące profilaktyki wypalenia zawodowego.

Gdy poświęcamy im czas w przyjaznej atmosferze, budujemy ich siłę emocjonalną na całe życie.

Dzieci, którym przez wiele lat codziennie czytamy, same chętnie będą czytać.

Dzieci, które czytają, potrafią mądrzej myśleć, mają większą wiedzę, podejmują lepsze decyzje, zwykle lepiej radzą sobie w życiu, w szkole i w późniejszej pracy.

Czytanie powinno się dziecku zawsze kojarzyć z radością, nigdy z przymusem, stresem, karą czy nudą.

W listopadzie 2003 roku w naszej Poradni powstał z inicjatywy Pani Anny Szczepańskiej Antykwariat Dziecięcy”, w którym:

W związku z rozszerzeniem oferty naszej poradni istnieje możliwość skorzystania z następujących form pomocy:

· diagnoza dzieci i młodzieży z podejrzeniem zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) i/ lub z zaburzeniami zachowania

· przeprowadzenie wykładu podczas wywiadówki dla rodziców nt. nadpobudliwości psychoruchowej oraz zaburzeń zachowania

· konsultacje indywidualne dla nauczycieli uczących w klasie, do której uczęszcza uczeń z ADHD i/ lub z zaburzeniami zachowania

· warsztaty dla nauczycieli uczących w klasie, do której uczęszcza dziecko z ADHD i/lub z zaburzeniami zachowania „Jak radzić sobie z uczniem nadpobudliwym w klasie?”

· szkolenia rad pedagogicznych nt. zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi oraz zaburzeń zachowania

Informujemy, że w ramach ogólnopolskiej kampanii :„Bliżej siebie – dalej od narkotyków” organizowane są w Poradni spotkania dla rodziców dzieci w wieku
od 13 lat.

Poradnia od 1993 roku prowadzi zajęcia dla uczniów zdolnych. W II semestrze 07/08 również rozpoczną się zajęcia dla grupy uczniów ze szkół podstawowych. Niżej prezentujemy krótki artykuł oraz wskazówki jak rozpoznać zdolne dziecko.

Każdy rodzic marzy o tym, by jego dziecko było bardzo zdolne, żeby osiągało sukcesy w szkole. Aby tak się stało trzeba wspierać wrodzone zadatki dziecka i odpowiednio kierować nim.

Jeżeli zaobserwujemy u naszego dziecka, że uczy się szybko tego, na co inni potrzebują powtórek i czasu, lubi eksperymentować oraz rozwiązywać zadania umysłowe oraz praktyczne, ma oryginalne pomysły zabawowe i bujną wyobraźnię, chętnie słucha muzyki, śpiewa, rysuje niezwykłe rysunki, zadaje bardzo dużo pytań
i samo formułuje problemy, warto udać się do Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej, gdzie psycholog sprawdzi rozwój intelektualny dziecka i potwierdzi, czy mamy do czynienia z dzieckiem o ponadprzeciętnej sprawności umysłowej. Powie też jak pracować z dzieckiem i doskonalić jego mocne strony.

Sprawność intelektualna to nie wszystko, równie ważny jest rozwój emocji
i uczuć dziecka. Żeby dziecko w pełni wykorzystywało swój potencjał umysłowy musi umieć nawiązywać prawidłowe kontakty emocjonalne z otoczeniem, panować nad swoimi uczuciami. Cudowne dziecko jest czasami utrapieniem dla swoich rodziców – jest nadwrażliwe, szczególnie silnie przeżywa wzloty i upadki, euforie
i załamania. Odczuwa swoją inność i nie potrafi sobie z tym poradzić. Gdy szuka swoich prawdziwych zainteresowań i pasji przeżywa rozterki i niepokoje. Rodzice zdolnego dziecka muszą zdawać sobie sprawę, że ich dziecko to nie tylko intelekt. Takie dziecko również potrzebuje czułości, zainteresowania swoją osobą ze strony najbliższych, wsparcia emocjonalnego.

Równie starannie należy dbać o dziecko mniej zdolne – nigdy do końca nie wiadomo, co tak naprawdę w nim drzemie. Mamy wiele przykładów, jak
z przeciętnego ucznia wyrośli geniusze - najlepszym z nich jest Albert Einstein.

Rodzice, którym bardzo zależy na rozwijaniu potencjalnych zdolności umysłowych dziecka mają możliwość skorzystania z zajęć organizowanych na terenie naszej Poradni. Są to treningi myślenia twórczego, pozwalające oderwać się od schematów myślenia i barier narzucanych dziecku od wczesnego dzieciństwa.

Już w przedszkolu dziecko dowiaduje się, co jest poprawne, prawidłowe, wpaja się mu schematy myślowe, uczy ujednoliconych zasad rozwiązywania problemów. Osoba twórcza przyjemność czerpie z samego tworzenia. Wymyślanie nawet najbardziej odległych od pierwotnego pojęcia metafor i analogii, abstrahowanie, dokonywanie skojarzeń, transformacji, ćwiczenia na personifikacje pomagają poczuć w sobie „moc tworzenia”, prowadzą w kierunku myślenia twórczego. Zajęcia te to również doskonały trening umiejętności interpersonalnych, kontroli emocji, kształtowania pozytywnej, realistycznej samooceny. Rozwijaniu zdolności twórczych sprzyja sprzyjająca, serdeczna atmosfera, poczucie swobody eksperymentowania i przyzwolenia na możliwość popełniania omyłek.

Wszystkie te założenia treningu są realizowane w formie doskonałej zabawy w gronie rówieśników, gdzie można zaprezentować siebie, ale i nauczyć się tolerancji dla odmiennych pomysłów i osobowości, rozwinąć umiejętności współdziałania w grupie i wrażliwość na innych.

· Z przyjemnością wykonuje różne zadania umysłowe, samo układa łamigłówki i gry umysłowe

· Rysuje oryginalne rysunki, odróżniające się od wytworów innych dzieci

· Ma bujną wyobraźnię, którą ujawnia w malowaniu, opowiadaniu, w zabawie

· Chętnie słucha muzyki, śpiewa z przyjemnością, uczęszcza na zajęcia
z rytmiki, teatru, baletu

Rodziców, wychowawców, nauczycieli zainteresowanych praktycznymi radami, ćwiczeniami ułatwiającymi kontakt z dziećmi, zapraszamy na

Zajęcia przeznaczone są dla wszystkich chętnych, którzy zdecydowali się na kontynuowanie „Szkoły...”

Są bezpłatne, mają charakter psychoedukacyjny, realizowane są w ramach 10-12 spotkań. Cykl trwa ok. 3 miesięcy. Spotkania odbywają się raz w tygodniu.

Zajęcia prowadzą psycholodzy - Barbara Falcman, Anna Olczak, Beata Walczak oraz pedagog - Hanna Jurkowska. Osoby te ukończyły szkolenia uprawniające do prowadzenia w/w zajęć.

Pracownicy naszej Poradni są autorami wielu ciekawych materiałów informacyjnych dla nauczycieli i rodziców przydatnych w pracy z dziećmi i młodzieżą.

Prezentujemy najnowszy artykuł naszej koleżanki - psychologa-terapeuty p. Elżbiety Szymankiewicz na temat terapii pedagogicznej prowadzonej w Poradni.

Opieką terapeutyczną obejmowane są dzieci i młodzież od kl. 0 do ukończenia liceum ( w zależności od potrzeb badanych uczniów i chętnych zgłaszających się na zajęcia). Zdarzają się też dzieci przedszkolne głównie z zaburzeniami grafomotoryki. Często w Poradni pomoc znajdują dzieci z głęboką dysleksją oraz z inteligencją poniżej przeciętnej (rzadko znajdujące pomoc na terenie szkoły, szczególnie wtedy, gdy wymagają indywidualnej terapii).

Prowadzone są zajęcia indywidualne i grupowe, często jednocześnie z terapią logopedyczną.

Pracuje się z dziećmi, wykorzystując, m.in. metodę W. Sherborne, Metodę Dobrego Startu, Dennisona, integracji sensorycznej, dramową, 18 struktur wyrazowych. Na zajęciach korzysta się z gier edukacyjnych, komputera. Terapeuci od wielu lat tworzą własny warsztat do pracy z dzieckiem z dysleksją.

W pracy korzysta się też z nowoczesnych podręczników z ćwiczeniami stymulującymi rozwój poznawczy i percepcyjno-motoryczny, także własnego autorstwa (np. A. Szczepańskiej, E. Szymankiewicz). Przegląd niektórych form tych ćwiczeń zawiera artykuł E. Szymankiewicz pt. „Terapia dysortografii uczniów starszych. Stymulowanie rozwoju funkcji percepcyjno-motorycznych” umieszczony w Słupskich Pracach Pedagogicznych nr 3/2004.

Terapeuci dzielą się własnymi doświadczeniami także w prasie ogólnopolskiej. W druku (w „Wychowaniu w Przedszkolu”) jest obecnie artykuł E. Szymankiewicz pt. „Dysleksja. Lepiej zapobiegać niż leczyć”. Zawiera on opis ćwiczeń praktycznych i zabaw do wykorzystania w pracy z dzieckiem w wieku przedszkolnym. Być może niebawem ukaże się także „Dysgrafia. Lepiej zapobiegać niż leczyć.” – o stymulowaniu rozwoju motoryki małej wśród przedszkolaków. Prowadzone przez A. Szczepańską są m.in. w okresie ferii zimowych warsztaty dla dzieci, stymulujące rozwój grafomotoryki.

Artykuły zajmujące się profilaktyką dysleksji ściśle wiążą się z prowadzonymi przez Poradnię od wielu lat badaniami przesiewowymi uczniów kl. 0, mającymi na celu nie tylko zdiagnozowanie dzieci z tzw. ryzyka dysleksji, ale przede wszystkim wskazanie tych uczniów, którzy wymagają już na starcie pomocy w zespole korekcyjno-kompensacyjnym po to, by ułatwić im naukę w szkole i i zapobiegać specyficznym trudnościom w czytaniu i pisaniu.

Terapeuci służą pomocą i doświadczeniem zarówno rodzicom, jak i nauczycielom. Prowadzą konsultacje, także dla terapeutów, odpowiadają na pytania i wątpliwości rodziców, ukierunkowują samodzielną pracę w domu (jeśli uczeń chce w ten sposób pracować nad trudnościami w nauce), prowadzą szkolenia dla nauczycieli (np. pt. Jak pracować z dzieckiem z dysleksją?) i zajęcia pokazowe dla słuchaczy kursów terapii pedagogicznej.

Cele terapii pedagogicznej

1. Korekta obniżonych funkcji percepcyjno-motorycznych (wzrokowych, słuchowych, ruchowych, integracyjnych)

2. Nauka i usprawnianie umiejętności czytania ( w tym: czytania ze zrozumieniem)

4. Usprawnianie umiejętności pisania w zakresie ó i u, ż i rz, ch i h, głosek dźwięcznych, bezdźwięcznych i miękkich

Umiejętności nabywane w procesie terapeutycznym

1. Uczeń staranniej, szybciej i poprawniej pisze, lepiej rysuje, sprawniej wykonuje czynności manualne

3. Uczeń potrafi odwołać się do wiedzy ze słowotwórstwa lub fleksji podczas pisania

7. Uczeń usprawnia funkcje percepcyjno-motoryczne, dzięki czemu może osiągać sukces ( nie tylko na lekcjach języka polskiego, nie tylko w szkole)

8. Uczeń łatwiej zapamiętuje, lepiej organizuje materiał, sprawniej różnicuje treści ważniejsze od mniej ważnych

Dla terapeutów ważne jest, by dziecko osiągało również sukces w szkole. Dlatego staramy się nawiązywać kontakt z nauczycielem np. języka polskiego. O kontakt nauczyciela z terapeutą wnioskuje się też w opinii po badaniach, jeśli uczniowi zaleca się udział w terapii pedagogicznej. Niestety rzadko to się udaje. Zawsze inicjatywa kontaktu należała do mnie (wyjaśniałam nauczycielowi rodzaj trudności, na jakie napotyka uczeń oraz co udało nam się przezwyciężyć, a co chciałabym, aby i nauczyciel docenił). Jednocześnie muszę dodać, że wielu uczestniczących w terapii było nagradzanych przez nauczyciela za wkład pracy w dodatkową pracę nad przezwyciężeniem trudności w czytaniu i pisaniu ( po udokumentowaniu tej pracy).

Oto zwierzenia jednego z uczestniczących w terapii pedagogicznej opublikowane w artykule E. Szymankiewicz pt. „Niełatwe życie z dysleksją” w „Forum Edukacji” nr 2-3/ 2001

„Poproszono mnie o napisanie krótkiej refleksji na temat moich problemów ... z poprawnym i estetycznym pisaniem. A już powoli o nich zapominałem. Dlaczego ? dlatego że na najbliższe pięć lat związałem się z Politechniką Gdańską , a tam nie bardzo mam z tym styczność. Jeżeli już coś „tworzę”, to oceniana jest wyłącznie część merytoryczna i nic więcej. Na początku studiów myślałem, że ja jako dyslektyk będę miał problemy z geometrią wykreślną i rysunkiem technicznym – nic z tego. Szybko się przekonałem, że także i tu liczy się poprawny zapis, ale tylko w języku inżyniera. Nikt nie dyskryminuje mnie ze względu na to, że tuleja , którą narysowałem, bardziej przypomina kształtem kiełbasę. Tu chodzi o to, żeby tę kiełbasę odpowiednio opisać. Nie muszę chyba mówić, jak bardzo mi to odpowiada.

Nie zawsze było jednak tak różowo. W przeszłości miałem ogromne problemy z przenoszeniem swoich myśli na papier, a właściwie to problemy mieli Ci, którzy chcieli te myśli poznać. Dokładnie przypominam sobie lekcje w szkole podstawowej. Notorycznie straszono mnie, że jak nie będę pisał estetycznie, wyraźnie i co najważniejsze poprawnie, to ocena mojej pracy będzie niższa. Dosyć ciekawe stanowisko prezentowała moja nauczycielka matematyki. Twierdziła, że nie mogę mieć piątki na koniec roku właśnie ze względu na estetykę moich prac. Nie mogłem wtedy zrozumieć, jak można tak postępować - do dziś nie mogę. Muszę obiektywnie stwierdzić, że „polonistki” były dużo bardziej wyrozumiałe, bo choć robiłem mnóstwo błędów, raczej nie odczuwałem, że to może znacząco wpłynąć na moją ocenę . Pewnie dlatego - że w przeciwieństwie do pań uczących matematyki - nie były Im obce słowa: dysleksja i dysortografia. Było to dla mnie i dla wielu innych dyslektyków doskonałe usprawiedliwienie; na sprawdzianach obok nazwiska umieszczało się piękną literkę „D” i po kłopocie. Ale do czasu. Pewnego razu okazało się, że to już nie wystarczy. Aby móc, bez obaw o konsekwencje, popełniać błędy, trzeba zaliczyć dodatkowe zajęcia. I pojawił się problem. No bo jak można było wtedy nazwać dodatkowe, pozalekcyjne spotkania? W rzeczywistości same zajęcia okazały najjaśniejszą stroną tej całej „imprezy”.

Bardzo miło wspominam te spotkania. Z tego co pamiętam, większość czasu spędzaliśmy na...zabawach . Oczywiście zabawy te nie były przypadkowe, wszystkie gry związane były z tym, co sprawiało nam największe problemy, czyli ortografią. Ale to już nikomu nie przeszkadzało, najważniejsza była dobra zabawa, a jej nie brakowało. Czasami trafiali się maruderzy, lecz oni pojawiali się zazwyczaj tylko parę razy, no i mieliśmy ich z głowy.

Nikt także nie zwracał uwagi na pojawiające się reguły ortograficzne, gdyż one również ukryte były pod płaszczykiem rozrywki. Szczerze mówiąc, do dziś najważniejsze z nich pamiętam, a przecież nigdy specjalnie ich nie „wkuwałem”. Cała wiedza, którą musieliśmy pojąć, dostarczana nam była etapami, co na pewno uchroniło nas od zniechęcenia i pomagało nam wszystko dokładnie uporządkować. Krótko mówiąc - na zajęciach krzywda nam się nie działa, wręcz przeciwnie - było to połączenie przyjemnego z pożytecznym. Gorzej sprawa wyglądała z tym, co czekało nas po zajęciach, czyli codzienną pracą domową. Muszę przyznać, że tego chyba nikt nie lubił. To także nie były jakieś skomplikowane zadania: układanie krzyżówek, rebusów i tym podobnych rzeczy. Cały problem polegał na tym, że czynność tę trzeba było wykonywać codziennie, a z tym czasami był problem. Potem wszystko się nawarstwiało i ostatecznie dzień poprzedzający zajęcia stawał się... dość pracowitym.

Oczywiście jak każde zadanie domowe to także podlegało weryfikacji, a wtedy zaczynała się farsa. Wszystkie możliwe wytłumaczenia, niesamowite historie szły w ruch. Nic z tego - weryfikator był nieugięty. Na nic obietnice poprawy, prośby i tak prace trzeba było dostarczyć w wyznaczonym terminie. W przeciwnym razie czekała podwójna robota.

W tym okresie w szkole z pisaniem było o niebo lepiej, zdarzały się nawet bardzo pozytywne oceny z ortografii. Nie było szans popełniania dużej ilości błędów. Po prostu zasady pisowni mieliśmy doskonale opanowane, a wszystkie wyjątki i wyrazy, które nie podlegały zasadom, znaliśmy na pamięć. Także w liceum nie miałem większych problemów z poprawną pisownią, czasami zdarzały się jakieś drobne bezmyślne błędy, lecz była to drobnostka w porównaniu z tym, co działo się w szkole podstawowej.

Dziś sytuacja wygląda podobnie , pewnie że trochę zapomniałem, ale podstawy, które wtedy poznałem, pozwalają mi dziś normalnie funkcjonować. Na pewno wtedy także zdobyłem pewne nawyki, których na szczęście już nigdy się nie pozbędę.”

Publikacje terapeutów – pracowników PPP nr 1 w Gdańsku nt. dysleksji

1. E. Szymankiewicz, Ó wymienne i u z serii: Ó-u bez tajemnic, wyd. Harmonia, Gdańsk 2002 (książka z ćwiczeniami głównie dla uczniów szkół ponadpodstawowych z trudnościami o charakterze dysortografii),

2. E.Szymankiewicz, Ó niewymienne z serii: Ó-u bez tajemnic, wyd. Harmonia, Gdańsk 2002,

3. E. Szymankiewicz, Niełatwe życie z dysleksją (cz.1) w: Forum Edukacji. Dwumiesięcznik Nauczycieli i Menedżerów Oświaty, nr 1, maj-czerwiec 2001, s. 38-40

oraz (cz.2) w: Forum Edukacji. Dwumiesięcznik Nauczycieli i Menedżerów Oświaty, nr 2 /3 , lipiec-sierpień / wrzesień-październik 2001, s. 102-106

4. E. Szymankiewicz, Terapia dysortografii uczniów starszych. Stymulowanie rozwoju funkcji percepcyjno-motorycznych w: Słupskie Prace Pedagogiczne nr 3/2004.

5. E. Szymankiewicz, Jak pomóc dziecku z dysortografią? w: Słupskie Prace Pedagogiczna 2005

6. (w druku) E. Szymankiewicz, Dysleksja. Lepiej zapobiegać niż leczyć. w: Wychowanie w Przedszkolu

7. (w przygotowaniu) E. Szymankiewicz, Dysgrafia. Lepiej zapobiegać niż leczyć. W: Wychowanie w Przedszkolu

8. A. Szczepańska, Koty w kraty – co ty na to?, wyd. Fokus, Gdańsk 2001

9. A. Szczepańska, Słonie w kraty – co ty na to?, wyd. Fokus, Gdańsk 2001

10. A. Szczepańska, Zwierzaki – figuraki ćwiczenia ułątwiajace czytanie i pisanie dla dzieci od 7 do 9 lat wyd. Harmonia, Gdańsk 2006

11. A. Szczepańska, Zwierzaki – figuraki zadania grafomotoryczne, wyd. Harmonia, Gdańsk 2006

12. A. Szczepańska, Zwierzaki – figuraki Ćwiczenia ułatwiajace czyatnie i pisanie dla dzieci od 10 do 12 lat, wyd Harmonia 2007

Pedagog-terapeuta p. Joanna Tyrakowska dokonała podsumowania wyników badań sondażowych dzieci 6-cioletnich z ostatnich 9-ciu lat. Corocznie prowadzone badania pozwalają na objęcie jak najwcześniejszą pomocą dzieci, u których wykryto deficyty rozwojowe funkcji percepcyjno-motorycznych istotnych w nauce pisania i czytania.

ZESTAWIENIE WYNIKÓW BADAŃ SONDAŻOWYCH UCZNIÓW KLAS „0” PRZEPROWADZONYCH PRZEZ PRACOWNIKÓW PORADNI PSYCHOLOGICZNO - - PEDAGOGICZNEJ NR 1 W GDAŃSKU W LATACH 1998/1999 – 2005/2006

Począwszy od roku szkolnego 1998/1999 pracownicy Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej Nr 1 w Gdańsku rokrocznie przeprowadzają badania sondażowe dzieci klas „0”.

Badaniami obejmowane były dzieci uczęszczające do szkół i przedszkoli znajdujących się w tym czasie w rejonie działania Poradni, tj. szkół podstawowych nr: 17, 23, 24, 27, 31, 35, 36, 39, 49, 52, 64, 66, 70, 81, 82, w Baninie oraz przedszkoli nr: 3, 6, 12, 15, 17, 28, 33, 39, 42, 87 oraz św. Jana de La Salle.

W poszczególnych latach następowały wahania w ilości placówek objętych programem badań sondażowych, uwarunkowane zmieniającą się ilością oddziałów przedszkolnych i w roku szk. 2005/2006 możliwościami kadrowymi Poradni.

I. Cel badań sondażowych

· diagnostyka funkcji ważnych w procesie nabywania umiejętności czytania i pisania,

· określenie skali problemu dzieci z fragmentarycznymi deficytami w zakresie graficznej organizacji percepcji wzrokowej, percepcji słuchowej oraz lateralizacji,

· podjęcie działań terapeutycznych – systemowych wobec dziecka, rodziny i nauczycieli.

II. Przeprowadzający badania sondażowe

W przeprowadzanie badań sondażowych zaangażowani byli pedagodzy i psycholodzy - prawie wszyscy pracownicy Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej Nr 1 w Gdańsku.

III. Czas badań sondażowych

Badania graficznej próby organizacji percepcji wzrokowej i ustalanie formuły lateralizacji wykonywane przez psychologów przeprowadzane były w pierwszym semestrze każdego roku szkolnego, natomiast wykonywane przez pedagogów badania percepcji słuchowej miały miejsce w drugim semestrze.

IV. Zastosowane narzędzia

· „Graficzna próba organizacji percepcyjnej dla dzieci w wieku 4 – 6 lat” H. Santucci

· „Test percepcji słuchowej” – T.P.S.[13] – A. Szczepańska

· Narzędzia do badania lateralizacji

V. Populacja uczniów w poszczególnych badaniach

Poniższe trzy tabele zawierają informacje dotyczące ilości uczniów poddanych badaniom sondażowym poszczególnymi testami.

Tabela nr 1.

Liczba dzieci z klas „0” – badanie percepcji słuchowej

Rok

szkolny

1998 -

- 1999

1999 -

- 2000

2000 -

- 2001

2001 -

- 2002

2002 -

- 2003

2003 -

- 2004

2004 -

- 2005

2005 -

- 2006

Ogół badanych w latach 1998-

-2006

Placówka

Szkoła

516

251

495

443

376

387

382

277

Przedszkole

141

143

100

720

Razem

516

336

583

521

461

528

525

377

3847

Tabela nr 2.

Liczba dzieci z klas „0” –badanie graficznej organizacji percepcyjnej

Rok

szkolny

1998 -

- 1999

1999 -

- 2000

2000 -

- 2001

2001 -

- 2002

2002 -

- 2003

2003 -

- 2004

2004 -

- 2005

2005 -

- 2006

Ogół badanych w latach 1998-

-2006

Placówka

Szkoła

546

242

503

453

436

403

399

280

=SUM(LEFT) 3262

Przedszkole

141

160

100

754

Ilość badanych w danym roku

546

328

600

529

530

544

559

380

4016

Tabela nr 3.

Liczba dzieci z klas „0” –badanie lateralizacji

Rok

szkolny

1998 -

- 1999

1999 -

- 2000

2000 -

- 2001

2001 -

- 2002

2002 -

- 2003

2003 -

- 2004

2004 -

- 2005

2005 -

- 2006

Ogół badanych w latach 1998-

-2006

Placówka

Szkoła

546

242

503

444

436

403

384

277

=SUM(LEFT) 3235

Przedszkole

141

158

751

Ilość badanych w danym roku

546

328

600

520

530

544

542

376

3986

VI. Organizacja i przebieg badań

Pracownicy Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej Nr 1 w Gdańsku przeprowadzają badania po wcześniejszym uzyskaniu akceptacji rodziców dzieci i dyrekcji danej placówki oraz po ustaleniu terminów z nauczycielami sześciolatków.
Osoby przeprowadzające badania omawiają uzyskane przez dzieci wyniki z nauczycielami i przekazują zalecenia do pracy z poszczególnymi uczniami.
Na terenie Poradni odbywają się indywidualne porady dla rodziców oraz zajęcia terapeutyczne dla dzieci, które uzyskały słabe wyniki w zakresie badanych funkcji.
Na terenie szkół i przedszkoli odbywają się spotkania edukacyjne dla rodziców i nauczycieli.
Dyrektorzy szkół i przedszkoli są pisemnie informowani o wynikach przeprowadzonych badań.

VI. Analiza wyników badań w poszczególnych próbach

(Z uwagi na zmianę zastosowanych testów badających percepcję słuchową w poniższej analizie pominięto rok szkolny 2005/2006)

Każda z poniższych trzech tabel zawiera:

wyniki ilościowe i procentowe uzyskane przez badane dzieci na przestrzeni lat,
podsumowanie osiągnięć w zakresie każdego testu z rozróżnieniem uzyskiwanych poziomów,
informacje o liczbie przebadanych danym testem dzieci w konkretnym roku szkolnym.

Tabela nr 4.

Zestawienie wyników badania poziomu percepcji słuchowej w poszczególnych latach

Rok szkolny		1998/1999		1999/2000		2000/2001		2001/2002		2002/2003		2003/2004		2004/2005		Średni wynik dla danego poziomu w %
		Ilość osób	%	Ilość osób	%	Ilość osób	%	Ilość osób	%	Ilość osób	%	Ilość osób	%	Ilość osób	%	Średni wynik dla danego poziomu w %
Poziom	Wysoki	283	54,7	198	58,9	360	61,7	351	67	315	68	395	72	368	70	64,62
	Średni	169	32,7	102	30,3	162	27,8	122	23	114	25	113	21	108	21	25,83
	Niski	64	12,6	27	8,2	48	8,2	38	7,5	24	5	25	5	38	7	7,64
	b. niski	-	-	9	2,6	13	2,3	10	2,5	8	2	9	2	11	2	1,91
Razem		516	100	336	100	583	=SUM(ABOVE) 100	=SUM(ABOVE) 521	=SUM(ABOVE) 100	=SUM(ABOVE) 461	=SUM(ABOVE) 100	=SUM(ABOVE) 542	=SUM(ABOVE) 100	=SUM(ABOVE) 525	=SUM(ABOVE) 100	=SUM(ABOVE) 100

Tabela nr 5.

Zestawienie wyników badania poziomu graficznej próby organizacji percepcyjnej w poszczególnych latach

Rok szkolny		1998/1999		1999/2000		2000/2001		2001/2002		2002/2003		2003/2004		2004/2005		2005/2006		Średni wynik dla danego poziomu w %
		Ilość osób	%	Ilość osób	%	Ilość osób	%	Ilość osób	%	Ilość osób	%	Ilość osób	%	Ilość osób	%	Ilość osób	%	Średni wynik dla danego poziomu w %
Poziom	Wysoki	172	31,5	105	32,2	182	30,3	200	38	158	30	179	33	224	40	120	31,5	33,31
	Średni	256	46,9	127	38,7	253	42,2	220	41	222	42	237	44	229	41	158	41,5	42,16
	Niski	103	18,9	77	23,4	120	20,0	89	17	117	22	95	17	88	16	94	25	19,92
	b. niski	15	2,7	19	5,7	45	7,5	20	4	33	6	33	6	18	3	8	2	4,61
Razem		=SUM(ABOVE) 546	=SUM(ABOVE) 100	=SUM(ABOVE) 328	=SUM(ABOVE) 100	=SUM(ABOVE) 600	=SUM(ABOVE) 100	=SUM(ABOVE) 529	=SUM(ABOVE) 100	=SUM(ABOVE) 530	=SUM(ABOVE) 100	=SUM(ABOVE) 544	=SUM(ABOVE) 100	=SUM(ABOVE) 559	=SUM(ABOVE) 100	=SUM(ABOVE) 380	=SUM(ABOVE) 100	=SUM(ABOVE) 100

Tabela nr 6.

Zestawienie wyników badania lateralizacji w poszczególnych latach

Rok szkolny

1998/1999

1999/2000

2000/2001

2001/2002

2002/2003

2003/2004

2004/2005

2005/2006

Średni wynik dla danego poziomu w %

Ilość osób

Lateralizacja

zgodna

prawostronna

310

57,1

188

57,3

347

57,8

286

312

324

314

221

57,66

zgodna

lewostronna

4,2

4,3

9,7

3,5

4,71

skrzyżowana

184

33,7

111

33,8

169

28,2

188

35,5

163

175

189

123

32,5

32.71

nieustalona

5,0

4,6

4,3

5,5

4.92

Razem

=SUM(ABOVE) 546

=SUM(ABOVE) 100

=SUM(ABOVE) 328

=SUM(ABOVE) 100

=SUM(ABOVE) 600

=SUM(ABOVE) 100

=SUM(ABOVE) 529

=SUM(ABOVE) 100

=SUM(ABOVE) 533

=SUM(ABOVE) 100

=SUM(ABOVE) 544

=SUM(ABOVE) 100

=SUM(ABOVE) 542

=SUM(ABOVE) 100

=SUM(ABOVE) 376

=SUM(ABOVE) 100

100

VII. Wnioski

1. Ogółem w latach 1998/1999 – 2005/2006 pracownicy Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej Nr 1 w Gdańsku przeprowadzili badania sondażowe:

o oceniające percepcję słuchową wśród 3847 uczniów klas zerowych, z czego 3127 pochodziło ze szkół, a 720 z oddziałów przedszkolnych,

o oceniające graficzną organizację percepcyjną wśród 4016 uczniów klas zerowych, z czego 3262 – ze szkół, a 754 z przedszkoli,

o oceniające lateralizację wśród 3986 uczniów, w tym 3235 – ze szkół i 751 z przedszkoli.

2. Liczba dzieci objętych badaniami sondażowymi w poszczególnych latach wahała się między 600 a 370, z czego średnia dla jednego roku wynosiła 495 uczniów.

3. Dysproporcje pomiędzy ilością przebadanych dzieci w szkołach i przedszkolach wynikały z mniejszej liczebności grup przedszkolnych

4. Podsumowując okazało się, że średnio na najwyższym poziomie:

o w teście badającym percepcję słuchową, oceniono aż 64,51% uczniów,

o w teście graficznej próby organizacji percepcyjnej, oceniono 33,31% uczniów.

5. Najniższe wyniki uzyskało:

o w teście badającym percepcję słuchową – 1,91% uczniów,

o w teście badającą graficzną organizację percepcyjną – 4,61% uczniów.

6. Badaniami sondażowymi percepcji słuchowej stwierdzono dobre przygotowane do nauki czytania i pisania - największy procent badanych, między 54,7%, a 72,0% uzyskiwało wyniki na poziomie wysokim.

7. Analiza wyników badania percepcji słuchowej pozwala stwierdzić stały wzrost liczby dzieci, które osiągały wyniki wysokie, a tym samym zmniejszanie się liczby uczniów słabiej przygotowanych do rozpoczęcia nauki czytania i pisania.

8. Zdecydowanie wolniej, ale jednak stale malała liczba dzieci uzyskujących najniższe wyniki w zakresie funkcji słuchowych.

9. W sumie około 9,55% uczniów uzyskuje wyniki niskie i bardzo niskie, a więc co najmniej tylu wymaga oddziaływań terapeutycznych w zakresie funkcji słuchowych.

10. Badania umiejętności graficznej organizacji percepcyjnej wskazują, iż najwyższy procent stanowią uczniowie, których przygotowanie w tym zakresie kształtuje się na poziomie średnim (czyli odpowiednim do wieku) – 42,16%. Następną w kolejności grupę stanowią dzieci uzyskujące wyniki wysokie, średnio jest to 33,31% badanych.

11. Oddziaływań terapeutycznych w zakresie graficznej organizacji percepcyjnej wymaga średnio 24,53%, a więc prawie ¹/₄uczniów.

12. Porównanie wyników badań lateralizacji nie wykazuje zmian w proporcjach pomiędzy uzyskiwanymi wynikami na przestrzeni lat.

13. Zgodny model stronności stwierdzono się średnio u 62,36% badanych. Lateralizację zgodną prawostronną stwierdzono średnio u 57,65% dzieci, natomiast lateralizację zgodną lewostronną w tej grupie wiekowej średnio u 4,71% badanych.

14. U 37,63% ogółu dzieci stwierdzono skrzyżowaną (32,71%), bądź nieustaloną (4,92%) lateralizację, co w połączeniu z opóźnionym rozwojem funkcji percepcyjno - motorycznych może mieć niekorzystny wpływ na nabywanie umiejętności czytania i pisania.

15. W Poradni organizowana jest pomoc w postaci indywidualnych konsultacji i porad dla Rodziców dzieci uzyskujących najniższe wyniki w badaniach sondażowych.

16. W przypadku, gdy pomimo zastosowanych oddziaływań terapeutycznych utrzymują się istotne opóźnienia w rozwoju funkcji percepcyjno – motorycznych uczniowie ci przechodzą pełne badania psychologiczno – pedagogiczne w Poradni określające ich gotowość szkolną.

17. Dzięki przeprowadzonym badaniom pozwalającym na wczesne rozpoznanie dysfunkcji możliwa jest pomoc dzieciom, które tego wymagają na zajęciach korekcyjno-kompensacyjnych w szkołach, od momentu rozpoczęcia nauki, a przez to zapewnienie im lepszego startu szkolnego

18. Dodatkowym atutem przebadania tak dużej liczby dzieci w przeciągu ośmiu lat była możliwość obliczenia i opracowania aktualnych regionalnych norm centylowych testu „Graficzna próba organizacji percepcyjnej dla dzieci w wieku 4 – 6 lat” H. Santucci, które są stosowane od roku szk. 2006/2007.

19. Doświadczenia zebrane na przestrzeni ośmiu lat utwierdzają w przekonaniu, że wszystkie dzieci, uzyskujące wyniki niskie lub bardzo niskie powinny być objęte jak najwcześniejszymi oddziaływaniami terapeutycznymi w celu wyrównywania stwierdzonych opóźnień w zakresie badanych funkcji i zapobiegania niepowodzeniom szkolnym.

Opracowała:

mgr Joanna Tyrakowska

pedagog PPP Nr 1 w Gdańsku